Voor Kaya

De zestienjarige Kaya vindt op zolder een schrift met haar naam erin, geschreven in het handschrift van haar moeder, die een jaar geleden is gestorven. Kaya’s moeder vertelde haar dochter altijd dat het belangrijk was om jezelf van tijd tot tijd op papier neer te zetten. Om een kijkje te nemen in je eigen hoofd, je ervan te overtuigen dat je wel degene was die je wilde zijn. Daarom hield ze altijd een dagboek bij. Nu is de beurt aan Kaya. In het blauwe schrift schrijft ze over haar vriendinnen op school, de twijfels over haar relatie met Raggen, op wie ze niet echt verliefd is, haar gevoelens voor Rasmus en de enorme afstand die er tussen haar vader en haar is gegroeid sinds haar moeders dood.
Kaya’s verhaal is één lange brief aan haar moeder – zo hoopt ze de afstand tussen hemel en aarde wat kleiner te maken. Maar het gemis wordt niet minder en langzaam maar zeker verliest Kaya de greep op het leven. Ze gaat steeds minder eten, spijbelt van school en verwaarloost haar vrienden. Haar wereld beperkt zich meer en meer tot het schrijven in het blauwe schrift. Dankzij haar vader én dankzij Rasmus slaagt ze er uiteindelijk in uit het dal omhoog te krabbelen en te accepteren dat haar moeder er niet meer is.