Geheime leven van paul leautaud

De basis van de jarenlange vriendschap tussen Paul Leautaud en Marie Dormoy werd gevormd door een gemeenschappelijke liefde voor dieren, literaire roddel en 'petite histoire'. Marie Dormoy werd Leautaud's enige literaire erfgename en de bezorgster van het in negentien delen verschenen dagboek. Zij was in elk geval vrij van de zucht tot censuur, die zoveel literaire nalatenschappen heeft vervormd of vertekend. De enige beperkingen die ze oplegde, bestonden uit het schrappen van de minder aardige opmerkingen over haar zelf! In dit boek gaat zij echter nog heel wat stappen verder in openhartigheid. Het was bekend dat een aantal zeer schrijnende details uit Leautaud's leven geen plaats kregen in het Literair Dagboek en zelfs niet in het Particulier dagboek. Waarom beschrijft hij bijvoorbeeld nergens de dood van zijn geliefde kindermeid, waroom niet de dood van Paul Valery? In 1906 schreef Leautaud een aantal nieuwe fragmenten over zijn jeugd, vrienden, familie en liefdes, die hij had willen toevoegen aan Le petit ami, In memoriam en Amours om er, op aanraden van Octave Mirbeau één boek van te maken dat hem de Prix Goncourt had moeten opleveren. De fragmenten zijn geschreven, de aanvullingen nooit tot stand gebracht. Marie Dormoy heeft tal van niet in de Dagboeken opgenomen geschriften en de aanvullingen voor Le petit ami voorzien van begeleidend commentaar, bijeengebracht in wat terecht Het geheime leven van Paul Leautaud heet.