Lichtzinnige herinneringen

In Lichtzinnige herinneringen kijkt Paul Léautaud terug op de vrouwen die zijn leven hebben getekend. Niet met sentimentele dankbaarheid, maar met zijn kenmerkende mengeling van ironie, scherpte en nietsontziende eerlijkheid. Hij beschrijft ontmoetingen, liefdes en verhoudingen die hem hebben beziggehouden, vaak in toon die tegelijk geestig en pijnlijk direct is. Wat bij andere schrijvers verborgen zou blijven, benoemt Léautaud zonder omwegen: zijn verlangens, zijn grillen, zijn jaloezieën en de vaak broze band tussen hartstocht en teleurstelling. Daarmee ontstaat een ongewone autobiografische kroniek, waarin niet de schrijver als literator, maar de man als minnaar en liefdespartner centraal staat. Lichtzinnige herinneringen is een even intiem als onthullend boek dat, met Léautauds onnavolgbare stem, een uniek licht werpt op de verhouding tussen liefde, verlangen en de menselijke zwakheden.