Blonde martyn

Soms valt in een gesprek met oude bekenden een naam, die op de gezichten een glimlach of een grinnik tevoorschijn brengt. `Hé ja! ... die ...'
De naam van blonde Martijn heeft echter geen klank meer voor wie nu in het dorp jong is; en toch - hoe lang is het geleden, dat hij daar woonde? ...
Niemand heeft in enig gesprek zijn naam genoemd, als op een dag een deftig, uitgediend huis moet plaats maken en de slopers dat huis gaan afbreken. Dan komen er plaatsen aan het daglicht, waar geen mens meer van droomde - ach - ach, ja! ... Hier is dit gebeurd en daar dat! En terwijl het huis slinkt en wegkruimelt, rijst de heugenis tot een bijna volledig portret van blonde Martijn, de voorname, knappe, jonge vrouwenverleider.
Heugenis en herinnering van een jong vriendje, dat hem met serene ogen bezag en alle handelingen en woorden van blonde Martijn anders vertaalde dan de oppassende, on-argeloze volwassenen. Juist dat, o heimwee naar de dwaasheid, geeft dimensie aan de nagedachtenis van blonde Martijn.