Het Kasteel van de kruisende Levenspaden

In een kasteel en een herberg gestrande reizigers vertellen elkaar hun avonturen middels twee tarotspelen. Het boek bestaat uit twee delen, "Het kasteel" en "De taveerne", en wordt gevolgd door een informatief nawoord van Calvino zelf. In beide delen vertelt een groep reizigers elkaar over hun levensgeschiedenissen en doorgemaakte verschrikkingen, maar omdat ze door die verschrikkingen van hun spraakvermogen en taal zijn beroofd gebruiken zij tarotkaarten voor hun vertellingen. Elk verhaal heeft de vorm van een patroon van tarotkaarten, die kart is ook steeds in het boek zelf afgebeeld, en elk verhaal draait om de interpretatie van die kaarten. Een interpretatie die steeds van misschiens of van verschillende hypothetische mogelijkheden aan elkaar hangt, maar die steeds wel op heel creatieve en vernuftige wijze gebruik maakt van details en meerduidige betekenislagen in de mysterieuze afbeeldingen op die kaarten. Over het boek schrijft de auteur zelf: ‘een boek dat een soort machine wil zijn voor de vermenigvuldiging van verhalen op basis van figuurlijke elementen met vele mogelijke betekenissen, zoals die van een spel tarotkaarten’.

Als je eindeloos veel verhalen kunt schrijven met 26 letters, wat is er dan wel niet mogelijk met een heel kaartspel? In deze betoverende roman Het kasteel van de kruisende levenspaden, geeft Italo Calvino een veelbelovend antwoord op de vraag. Hij laat zijn personages de ene na de andere mare weven; niet met woorden, maar met de kaarten van de tarot: een set van 78 kaarten. Dat heeft twee complexe verhalen opgeleverd: Het kasteel van de kruisende levenspaden, gebaseerd op een vijftiende-eeuws Italiaans tarotspel waarvan de miniaturen zijn geschilderd door Bonifacio Bembo, en De taveerne van de kruisende levenspaden, gebaseerd op de uit de zeventiende eeuw daterende tarot van Marseille