Het park – Philippe Sollers

‘Een man in zijn kamer, alleen. Hij kijkt, hij droomt, hij schrijft. De hele nacht en de hele dag gaan zijn gedachten naar een vrouw die hij waarschijnlijk heeft liefgehad, een vriend die hij in de oorlog is verloren, een kind. De tijd lijkt afwezig in de aaneenschakeling van zinnen en paragrafen, die net als de verbeelding (het vermogen om in beelden om te zetten) via analogieën te werk gaan. Hoewel de woorden zelf nooit worden uitgesproken – wat altijd aanwezig is hoeft niet benoemd te worden – zijn liefde, vriendschap en de dood de ware motieven in deze raadselachtige voorvallen. In wezen lopen de drie personages, of eerder de drie figuren, in het hoofd van de verteller voortdurend door elkaar. In tegenstelling tot de ‘poëtische roman’, die vooral een ordening van de uiterlijkheden is, is dit boek door zijn vorm en zijn constructie eerder een verhalend gedicht, waarin geleidelijk aan, via de overdaad aan beelden uit het leven, de belangrijkste drijfveer voor alle poëzie zichtbaar wordt: de nachtelijke en lichte, visuele en verbale, onweersprekelijke werking van de verbeelding.’ (Philippe Sollers)

‘Het park’ is een boek met een droomachtige, claustrofobische sfeer, waarin de verhaallijn vervangen is door een associatieve aaneenschakeling van scènes waarvan niet altijd duidelijk is of ze zich in de werkelijkheid of in de verbeelding van de verteller afspelen. Deze scènes hebben afwisselend betrekking op een geliefde, een in de oorlog verloren vriend en een kind. Vaak wordt ongemerkt gewisseld tussen heden en verleden, en tussen verschillende plaatsen en personages. ‘Het park’ is bekroond met de Prix Médicis en in zes talen vertaald.